Jakie komplikacje mogą wystąpić w ciąży? cz. 2

Kobieta w ciąży musi być niezwykle ostrożna i świadoma swojego zdrowia, ponieważ wiele potencjalnie niegroźnych sytuacji może rzeczywiście stanowić poważne zagrożenie dla życia i zdrowia dziecka. Nawet pozornie niewinne problemy zdrowotne, takie jak infekcje, niedożywienie, nadmierny stres, mogą mieć negatywny wpływ na rozwój płodu i przebieg ciąży. W tym czasie zalecany jest również zdrowy styl życia, który obejmuje odpowiednią dietę i regularną aktywność fizyczną.

Ponadto, kobieta w ciąży powinna być świadoma potencjalnych objawów i sygnałów alarmowych, które mogą wskazywać na problemy zdrowotne, takie jak obrzęk, bóle brzucha, krwawienia czy zmiany w ruchach płodu, i natychmiast zgłaszać je swojemu lekarzowi.

W sumie, ciąża to czas szczególnie ważny dla zdrowia i dobrostanu zarówno matki, jak i dziecka, dlatego należy podejmować wszelkie możliwe środki ostrożności i dbać o regularną opiekę lekarską, aby zapewnić najlepsze szanse na zdrowy rozwój ciąży.

Czy niedobór progesteronu w ciąży jest obawą do zmartwień?

Niedobór progesteronu w ciąży może budzić pewne obawy i wymagać uwagi lekarza, ale nie zawsze musi stanowić poważne zagrożenie. Progesteron odgrywa kluczową rolę w ciąży, ponieważ pomaga utrzymać ciążę i wspiera rozwój płodu. Jednak jego niedobór może wystąpić z różnych powodów i nie zawsze oznacza to, że ciąża zakończy się niepowodzeniem. Obniżony poziom progesteronu może być związany z niedoborem ciałka żółtego. 

Ciałko żółte jest strukturą, która powstaje w miejscu pękniętego pęcherzyka jajnikowego po owulacji i produkuje progesteron, zatem jego niedobór może powodować jego niski poziom. Niekiedy niedobór progesteronu może wynikać też z ogólnych nieprawidłowości hormonalnych w organizmie kobiety. Dlatego ważne jest aby, każde zmiany hormonalne były omawiane z lekarzem.

Niski poziom progesteronu może być związany z zagrożeniem poronieniem, szczególnie jeśli występują inne objawy, takie jak krwawienie lub bóle brzucha. W przypadku stwierdzenia niskiego poziomu progesteronu, lekarz może zalecić leczenie farmakologiczne, aby wspomóc utrzymanie ciąży. Ważne jest również monitorowanie ciąży i reagowanie na wszelkie objawy, które mogą wskazywać na poważniejsze problemy.

Czy niewydolność szyjki macicy jest zagrożeniem dla ciąży?

Niewydolność szyjki macicy może być poważnym zagrożeniem dla ciąży. Szyjka macicy jest mięśniowym kanałem, który łączy macicę z pochwą. Jej główną funkcją podczas ciąży jest utrzymanie ciężaru dziecka oraz płynów płodowych w macicy. Niewydolność szyjki macicy występuje, gdy szyjka staje się zbyt słaba lub zbyt skrócona, co może prowadzić do jej otwarcia.

Jeśli szyjka macicy nie jest w stanie utrzymać ciężaru ciąży, może dojść do przedwczesnego rozejścia się błon płodowych, przedwczesnego porodu i urodzenia dziecka z niską masą urodzeniową. W skrajnych przypadkach niewydolność szyjki macicy może prowadzić do poronienia w drugim lub trzecim trymestrze ciąży.

Dlatego kobiety, u których istnieje ryzyko niewydolności szyjki macicy, mogą być kwalifikowane do procedury zwanej cerklażem szyjki macicy, która polega na zabezpieczeniu jej za pomocą szwu lub pierścienia, aby zapobiec przedwczesnemu otwarciu. Jest to jednak złożona sprawa, która wymaga oceny przez lekarza specjalistę i indywidualnego podejścia do każdego przypadku. Wczesne wykrycie i odpowiednie zarządzanie tym problemem niewydolnością szyjki macicy mogą pomóc w zminimalizowaniu ryzyka przedwczesnego porodu i poprawić wyniki ciąży.

Jakie mogą być przyczyny krwawienia lub plamienia w ciąży?

Częste komplikacje ciążowe obejmują krwawienia lub plamienia z pochwy. Chociaż nie zawsze są one oznaką poważnego zagrożenia, zawsze warto skonsultować się z lekarzem w przypadku ich wystąpienia, aby dowiedzieć się, co je spowodowało. Pomimo, że niektóre z tych sytuacji mogą być łagodne i nie wymagać natychmiastowej interwencji, istnieją również poważniejsze przyczyny krwawień, które wymagają pilnej oceny medycznej. Dlatego zawsze lepiej jest być ostrożnym i skonsultować się z lekarzem w przypadku wszelkich krwawień czy plamień w ciąży, nawet jeśli wydają się być niewielkie. 

Wśród potencjalnych przyczyn takiego zjawiska jest:

• Implantacyjne plamienie - które występuje wkrótce po zapłodnieniu, gdy zapłodnione jajo przyczepia się do błony śluzowej macicy. Zazwyczaj jest to lekkie plamienie i może być mylone z początkiem miesiączki.
• Ciąża pozamaciczna - to sytuacja, w której zapłodnione jajo implantuje się poza jamą macicy, najczęściej w jajowodzie. Krwawienie wraz z silnym bólem brzucha, może być jej objawem, które wymaga natychmiastowej interwencji medycznej.
• Niewydolność łożyska - to stan, w którym łożysko nie funkcjonuje prawidłowo, co może prowadzić do krwawienia. Jest to poważne zagrożenie zarówno dla matki, jak i dla dziecka.
• Zapalenie szyjki macicy, a także wszelkie infekcje szyjki macicy - mogą również powodować krwawienie w ciąży.

Krwawienie we wczesnej ciąży może być objawem zagrożenia poronieniem i być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak problemy hormonalne, wady genetyczne płodu lub problemy związane z macicą lub szyjką macicy.

Czasami krwawienie w ciąży może być spowodowane koniecznością przerwania ciąży ze względów na zagrożenie zdrowia lub życia matki. 

Czym jest przedwczesne odklejanie się łożyska?

Przedwczesne odklejenie łożyska jest niebezpiecznym dla zdrowia kobiety i dziecka powikłaniem ciąży, jest ono powodem ponad 30% krwawień pochwowych w trakcie ciąży.

Przedwczesne odklejenie się łożyska to poważne zagrożenie dla ciąży, gdyż uniemożliwia prawidłowe dostarczanie składników odżywczych i tlenu do rozwijającego się płodu. Objawia się to krwawieniem z pochwy, które często towarzyszy ból brzucha i skurcze. Zdarza się także, że pojawiają się nudności, wymioty, a brzuch staje się twardy i bolesny. W takiej sytuacji konieczna jest natychmiastowa interwencja medyczna, a diagnoza opiera się głównie na badaniu ultrasonograficznym.

Leczenie przedwczesnego odklejenia się łożyska odbywa się w szpitalu, gdzie ciężarną monitoruje się w oddziałach intensywnej opieki ginekologicznej. Badana jest jej kondycja oraz stan płodu, a kontroluje się go za pomocą kardiotokografii i ultrasonografii. W ten sposób można uniknąć poważnych powikłań, takich jak wstrząs hipowolemiczny czy udar maciczno-łożyskowy.

Przyczyny przedwczesnego odklejenia się łożyska mogą być różnorodne, ale najczęściej wynikają one z zaburzeń endometrium i myometrium macicy, jak również z zaburzeń krążenia maciczno-łożyskowego. Czynniki ryzyka to między innymi wiek ciężarnej powyżej 30 lat, niedobory kwasu foliowego, nadciśnienie tętnicze oraz szkodliwe nawyki, takie jak palenie papierosów czy spożywanie alkoholu. Konsekwencje przedwczesnego odklejenia się łożyska mogą być poważne, nawet prowadząc do śmierci matki lub dziecka, dlatego niezbędna jest szybka i profesjonalna opieka medyczna.

Czy amniopunkcja stanowi zagrożenie dla ciąży? Dlaczego jest wykonywana?

Amniopunkcja to procedura diagnostyczna, w której lekarz pobiera próbkę płynu owodniowego z macicy, aby zbadać chromosomy i inne cechy genetyczne płodu. Choć amniopunkcja jest stosunkowo bezpieczną procedurą, istnieje pewne ryzyko dla ciąży, które należy wziąć pod uwagę. Zagrożenie to obejmuje:

• Ryzyko poronienia - chociaż to ryzyko jest stosunkowo niskie (szacowane na mniej niż 1%), to jednak istnieje możliwość, że procedura ta może wywołać poronienie, zwłaszcza w przypadku wcześniejszych poronień lub innych czynników ryzyka.
• Infekcja - istnieje ryzyko zakażenia po amniopunkcji, chociaż jest to stosunkowo rzadkie zdarzenie. 
• Przebijanie łożyska - istnieje taka możliwość, że igła używana podczas amniopunkcji może przebić łożysko, co może prowadzić do krwawienia lub problemów z dostarczaniem tlenu i składników odżywczych do płodu.

Amniopunkcja jest wykonywana głównie w celu diagnostyki genetycznej i oceny ryzyka wystąpienia wad genetycznych u płodu. Jest to zwykle zalecane dla kobiet w zaawansowanym wieku (ponad 35 lat), które mają zwiększone ryzyko urodzenia dziecka z zespołem Downa, a także dla kobiet, które miały nieprawidłowe wyniki badań przesiewowych lub testów genetycznych.

Ponadto amniopunkcja może być wykonywana w przypadku podejrzenia wad genetycznych lub chromosomalnych na podstawie wyników badań prenatalnych, takich jak badania USG. Pozwala to rodzicom na podjęcie świadomej decyzji dotyczącej dalszej opieki nad ciążą oraz podejmowania ewentualnych działań w przypadku wykrycia nieprawidłowości u płodu.

Czym jest wcześniactwo?

Wcześniactwo to stan, w którym dziecko rodzi się przed ukończeniem 37. tygodnia ciąży. Normalna ciąża trwa około 40 tygodni, licząc od pierwszego dnia ostatniej miesiączki matki. Wcześniactwo może wystąpić z różnych powodów i może mieć różny stopień wcześniactwa, w zależności od tego, kiedy dokładnie dziecko się urodziło:

• bardzo skrajny wcześniak: urodzony przed 28. tygodniem ciąży.
• skrajny wcześniak: urodzony między 28. a 32. tygodniem ciąży.
• wcześniak umiarkowany: urodzony między 32. a 34. tygodniem ciąży.
• wcześniak późny: urodzony między 34. a 37. tygodniem ciąży.

Przeżywalność wcześniaków wzrasta wraz z tygodniem, w którym doszło do porodu. Liczy się każdy dzień i przyjmuje, że dzieci urodzone w 27 tygodniu mają duże szanse na przeżycie poza łonem matki.

W przypadku zagrożenia wcześniactwem warto upewnić się, że szpital, w którym planujemy rodzić posiada wykwalifikowaną kadrę neonatologiczną, która będzie w stanie odpowiednio zaopiekować się wcześniakiem. Jeśli nasz szpital nie jest w stanie zapewnić opieki neonatologicznej powinniśmy rozważyć poród w szpitalu o wyższym stopniu referencyjności lub uzyskać skierowanie od lekarza, w celu przyjęcia na oddział patologii ciąży w szpitalu specjalistycznym.

Wcześniactwo może być spowodowane różnymi czynnikami, takimi jak problemy zdrowotne matki, infekcje, nadciśnienie tętnicze, problem z łożyskiem, czy też nieprawidłowości w rozwoju płodu. Wcześniactwo może być także planowane, jeśli istnieją czynniki ryzyka dla zdrowia matki lub dziecka, które zalecają wcześniejszy poród.

Wcześniactwo niesie ze sobą ryzyko różnych problemów zdrowotnych dla dziecka. Z przeprowadzonej ankiety wynika, że większość respondentów wie, że sterydy wspierają rozwój układu oddechowego, ale nikt nie wie, że mają one jeszcze jedno ważne zadanie, a mianowicie zmniejszają ryzyko wylewów krwi do mózgu. Mózg dziecka przedwcześnie urodzonego jest szczególnie wrażliwy, a wylewy krwi mogą spowodować duże, czasem nieodwracalne szkody, dlatego podanie sterydów do 34. tygodnia ciąży jest szczególnie istotnym aspektem wspierania zdrowia i życia wcześniaków.

* Źródło: opracowanie badań własnych.

Problemy wcześniaków obejmują niezamknięty przewód Bottala, który jest naczyniem łączącym aortę z pniem płucnym. U dzieci urodzonych o czasie przewód zamyka się spontanicznie po narodzinach, natomiast wcześniaki mogą wymagać wsparcia farmakologicznego lub operacji.

Każdy wcześniak ma podwyższone stężenie bilirubiny co jest wynikiem niedojrzałości wątroby. Leczenie żółtaczki obejmuje fototerapię przeprowadzaną do momentu unormowania się stężenia bilirubiny. Jeśli dziecko urodziło się przed czasem wyzwanie stanowi karmienie. Tak mała dzieci nie mają odruchu ssania i karminie wcześniaków odbywa się za pomocą sondy umieszczonej w żołądku. 

Wcześniaki mogą także cierpieć na choroby wzroku. Przedwczesny poród może spowodować, że siatkówka w oku dziecka nie jest do końca rozwinięta, co skutkuje chorobami takimi jak retinopatia wcześniacza. Leczenie polega na podaniu środków farmakologicznych, a jeśli te nie przyniosą spodziewanego efektu wdraża się laseroterapię.

Dzieci urodzone przedwcześnie to nie tylko mikro bobasy, ale także dzieci z ogromem schorzeń. Powikłania wcześniactwa mogą nieść długofalowe efekty, jednak odpowiednia opieka lekarska i fizjoterapeutyczna może zminimalizować skutki wcześniactwa, dzięki czemu nie będzie ono w przyszłości odstawało od rówieśników. 

Wcześniactwo może być bardzo stresujące zarówno dla rodziców, jak i dla samego dziecka. Chociaż początki są trudne, a dziecko czeka dłuższy pobyt w szpitalu, to każdy rodzic wcześniaka musi pamiętać, że są one waleczne, a ciepło i miłość rodziców tylko zachęca je do walki o zdrowie.

Jakie konsekwencje dla matki niesie ze sobą przedwczesne urodzenie?

Przedwczesne urodzenie, może mieć różne konsekwencje dla matki. Kobiety, które rodzą wcześniaki, mogą być bardziej narażone na różnego rodzaju powikłania po porodzie, takie jak krwawienia, infekcje lub problemy z gojeniem się ran.

Przedwczesny poród może być bardzo stresujący i traumatyczny dla matki, co może prowadzić do wystąpienia problemów psychicznych, takich jak depresja poporodowa, lęki czy stany emocjonalne.

Niektóre matki wcześniaków mają też trudności z karmieniem piersią, ponadto urodzenie wcześniaka może zwiększyć ryzyko wystąpienia powikłań zdrowotnych u matki w przyszłości, takich jak problemy związane z macicą czy niewydolność narządów.

Warto też wspomnieć, że opieka nad wcześniakiem może być bardziej wymagająca, zwłaszcza jeśli dziecko wymaga specjalistycznej opieki medycznej lub hospitalizacji na oddziale intensywnej terapii neonatologicznej. Matki wcześniaków często doświadczają większego zmęczenia i stresu związanego z koniecznością opieki nad delikatnym i wymagającym dzieckiem.

Dla wielu matek wcześniactwo może być trudnym doświadczeniem, ale ważne jest, aby uzyskać wsparcie emocjonalne i medyczne, które mogą pomóc zarówno w radzeniu sobie z tymi wyzwaniami, jak i w zapewnieniu najlepszej opieki dla dziecka. Regularne konsultacje z lekarzem oraz wsparcie rodzinne i społeczne mogą być kluczowe dla przezwyciężenia trudności związanych z przedwczesnym urodzeniem.

Według danych Głównego Urzędu Statystycznego w 2022 roku urodziło się 306 155 dzieci, z czego 22 510 to urodzenia przedwczesne, czyli ciąże rozwiązane przed upływem 37. tygodnia ciąży. Jest to 7,35% wszystkich urodzeń.

Pani Paulina postanowiła opowiedzieć nam o sytuacjach jakie przeżyła podczas ciąży i porodu, a także ich dalszych losach. Wszystkie Panie, ale również Panowie, przeczytajcie tę historię uważnie.

Z mężem bardzo długo staraliśmy się o dziecko. Mnóstwo lekarzy, wiele badań i w końcu diagnoza, którą była endometrioza i PSCOS. Bez wsparcia farmakologicznego nie zaszłabym w ciążę. Kilka cyklów leczenia przyniosły efekty i zobaczyłam upragnione dwie kreski na teście.

Zmiana diety i stylu życia na zdrowszy weszły z dnia na dzień. Wciąż byłam pod stałą kontrolą ginekologiczną, aż pewnego popołudnia zauważyłam ślady krwi na bieliźnie. Od razu skonsultowałam się z lekarzem, który przyjął  mnie w ten sam dzień i uspokoił że jest to prawdopodobnie plamienie związane z rozwojem ciąży. Niestety po kilku tygodniach krwawienie znów się pojawiło i było intensywniejsze niż poprzednio. Trafiłam do szpitala na obserwacje i podanie leków hamujących krwawienie. Tam też dowiedziałam się, że za krwawienie odpowiedzialny jest krwiak macicy, który był sporych rozmiarów. Na szczęście znajdował się poniżej pęcherza płodowego i nawet jego wydalenie nie powinno być ryzykiem dla dziecka.

W 21. tygodniu w nocy pojawiły się skurcze, którym zaczął towarzyszyć krwotok. Natychmiast zgłosiłam się do szpitala gdzie po badaniu zostałam przeniesiona na trakt porodowy z podejrzeniem ronienia. Po podaniu leków rozkurczowych dolegliwości ustały, a następnego dnia zaczęto proces przeniesienia do szpitala o wyższym stopniu referencyjności.

Po badaniu w szpitalu w Poznaniu okazało się że pęcherz płodowy mojego dziecka jest pęknięty wskutek infekcji wewnątrzmacicznej wywołanej przez krwiak, który nadal nie był wydalony. Podtrzymanie ciąży trwało do 25 tygodnia, kiedy silne skurcze zaczęły mi doskwierać od samego rana. 

Pamiętam pośpiech lekarzy i szybkie przeniesienie na oddział porodowy, gdzie przez resztę dnia i cała noc byłam podłączona pod KTG oraz podano mi leki, które miały uspokoić pracę macicy.

Pamiętam też lekarza, który przyszedł wieczorem i jego słowa: „Chce Pani rodzić? Możemy ciąć, ale jest za wcześnie. Nawet jeśli dziecko przeżyje to będzie nienormalne…”. Emocji, które mi wówczas towarzyszyły nikomu nie życzę. Niestety nie zapamiętałam nazwiska tego pana „doktora”, gdyż późniejsza rozmowa z psychologiem, a także neonatologami utwierdziła mnie, że mogę go oskarżyć.

Lekarze z porannej zmiany poinformowali mnie, żebym nie jadła śniadania bo jedziemy na CC. Cały czas towarzyszyła mi psycholog, która odwiedziła mnie także po porodzie.

Mój chłopiec urodził się w 25 + 1 tc i jest bardzo skrajnym wcześniakiem. Na OIOMie spędził niemal pół roku. Dziś ma prawie 3 lata. Z paniami położnymi i lekarzami oddziału neonatologicznego nadal utrzymujemy kontakt oraz z wspaniałą położną, która asystowała przy porodzie i zajmowała się małym gdy ja nie mogłam, wciąż mamy ich w sercach i dlatego korzystając z okazji pozdrawiamy panią Klaudię.

Synek ważył 625 gram i otrzymał kolejno 1,4,7 punktów w skali Apgar. Nie oddychał samodzielnie mimo podania sterydów trzy dni przed porodem, dlatego był podłączony do wentylacji mechanicznej. Był żywiony przez sondę, przebywał w inkubatorze, a przez pierwsze doby był naświetlany z powodu podwyższonej bilirubiny. Podane sterydy zapobiegły pojawieniu się wylewów w mózgu.

Pamiętam dźwięki sprzętów na oddziale i każdy alarm wywoływał u mnie ataki paniki. Wiem też, że położne miały problem ze znalezieniem odpowiednio małej pieluszki dla synka. Na szczęście przewód Botalla się domknął wskutek podania leków i nie był potrzebny zabieg operacyjny.

Choć pierwszy raz miałam go na rękach gdy miał dwa miesiące to odwiedzałam go codziennie, jednak czas odwiedzin był ograniczony z powodu pandemii. Po pół roku syn nadal nie oddychał samodzielnie. Znikł mi pokarm i początkowo był żywiony jedzeniem z banku mleka, a następnie specjalną mieszanką dla wcześniaków. Pojawiła się retinopatia oraz korekta laserowa. Wyłoniona została tracheostomia, a wraz z nią PEG do podawania jedzenia. Ze szpitala wyszliśmy pod opieką hospicjum domowego z respiratorem, koncentratorem tlenu i innymi sprzętami niezbędnymi do opieki.

Po pół roku mały przestał potrzebować wsparcia tlenowego, a po kolejnym pół zeszliśmy z respiratora.

Mały jest pogodnym, ale charakternym dzieckiem. Choć ma pewne ograniczenia związane z wcześniactwem to niedługo będziemy mieli usuwaną rurkę tracheotomijną i PEG.

Dziś chcę powiedzieć lekarzowi, który przewidział, że moje dziecko będzie nienormalne, że miał rację. Rzeczywiście moje dziecko nie jest normalne. Jest wyjątkowe, bystre, inteligentne, a ograniczenia fizyczne są do pokonania. Rehabilitacja i mnóstwo specjalistów, których odwiedziliśmy przyniosły efekty takie, że według terapeutów mój 2,5 letni syn jest na poziomie 3,5 latka. 

Z każdym dniem kocham go coraz bardziej a hasło, że wcześniaki „rodzą się wcześniej, bo mają więcej do zaoferowania światu" jest w 100% trafne.

Z naszej strony życzymy Pani Paulinie dużo siły i dziękujemy, że podzieliła się z nami tymi przeżyciami.